Rekenen onderscheidt zich van lezen en spelling in de mate waarin een beroep wordt gedaan op probleemoplossingsvaardigheden. De stappen die in de oplossing van rekenopdrachten, worden in hoofdzaak bepaald door de logische structuur van het gestelde probleem.
Bij dyscalculie komt het automatiseren van de rekenhandelingen niet of moeizaam tot stand. Er zijn problemen bij het optellen en aftrekken. De sprong over het tiental blijft lang moeite kosten. De tafels van vermenigvuldiging beklijven niet. Het rekenen en de ontwikkeling zijn duidelijk vertraagd.
Een achterstand aan het eind van de basisschool van zo'n twee jaar is niet abnormaal. Het inzicht in de getallenopbouw, het positiesysteem, is gebrekkig. We spreken van dyscalculie als er sprake is van rekenachterstand, terwijl er op andere terreinen, bijvoorbeeld op taal/leesgebied, wel het normale vermogen tot leren is, dus als de rekenuitval is niet in overeenstemming met de totale intelligentie.